Freude am Fahren….

30 januari 2017 door

Freude am Fahren-BMW-verzekering-Autoverzekering van Depremievergelijker.nlFreude am Fahren, het zou de de ultieme beleving moeten zijn. Een gevoel van opperste gelukzaligheid dat je overvalt, als je het stuur van het oude illustere automerk in de handen mag hebben. En weten wij niet allen, over welk merk ik het heb….
Maar als die “trip” vergezeld gaat van een volle blaas, fileleed, weinig begripvolle medemensen en vrieskou, dan wordt het leven moeilijk. Heel moeilijk. Om over een technisch dipje van dat “oude illustere merk” tijdens diezelfde trip, nog maar te zwijgen.

Freude am Fahren, maar even niet voor iemand die ik lief heb…

Het volgende verhaal kwam vandaag niet van een klagende verzekerde die alle pech van de wereld over zich heen kreeg, maar van mijn zoon Pascal. De trotse eigenaar van een mooi, iets gedateerd, stuk voertuigtechniek uit het zuiden van Duitsland. Techniek, waar heel wat Freude am Fahren uit te halen moet zijn.
Al lezende begon ik te vrezen dat ik langzaam naar een groot verzekeringsdrama werd “getrechterd” Pascal kan groot drama namelijk altijd goed inleiden. Maar nee. Het was eigenlijk alleen maar zielig. Maar ook erg vermakelijk. Vooral als je het vanuit een geriefelijk verwarmd kantoor allemaal kan lezen. Ik denk, dat iedereen die mijn blog op Depremievergelijker.nl volgt, zich er in kan herkennen. Al die samenballende ellende. En het gaat eens een keer niet over (auto)verzekeringen. Daar maak ik veel mensen erg blij mee…..ik weet het….
Lees, huiver, en voel ongetwijfeld enig medelijden met zoveel jeugdige pech….

Over minder Freude met een Beierse bolide, en een snel leeg lopende portemonnee.

“Hi pa!

Januari heeft zichzelf alsmaar voller, voller, voller en voller geduwd…Teamuitjes, nieuwjaarsborrels, voetbalevenementen kenmerkten de agenda.

Ook helaas twee weer met autopech gestaan en dus weer €270 euro lichter…
Het begon in Scheveningen (dagje vrij genomen, en samen met Lotte naar de pier, en het Beelden aan Zee-museum met aansluitend een bezoek aan, naar ik vermoed, het slechtste restaurantje aan de boulevard) Later, bij het starten van de motor, geen accu helaas… Zoals je weet, sluit de auto alles elektronisch af, dus de accu was gewoon echt versleten.
Mijn goede ‘vrinden’ van de ANWB hebben er een supersonische Varta-accu ingezet, met een zo’n groot vermogen, dat ik volgens mij nu een hybride 318i rijd. Maar dat mag ook wel voor 150 Euro…(Freude am Fahren kost nu eenmaal wat)

Exact de volgende dag val ik precies met m’n neus in de boter, wanneer ik om 06:30 de A4 op rijd. Wellicht dat je de file van ruim 2,5 uur vertraging hebt meegekregen ter hoogte van Delft? Daar reed ik in… (stroomstoring Amsterdam)
Na in drie kwartier 35 meter en 6 sigaretten te hebben afgelegd, begon het lampje van de koelvloeistof te branden, wat later weer uitging.
Totdat het weer aanging, en de temperatuur langzaam begon op te lopen… Vluchtstrook gepakt, motor uitgezet, en de dichtstbijzijnde pomp opgezocht: slechts 5,5 kilometer verderop. De praktische overweging echter was, dat die afstand met deze file nog ruim 5 kwartier rijden kon betekenen. En de motor dus weer zwaar oververhit zou raken.

Als een lul van een vent, heb je ook wel eens géén Freude am Fahren.

Freude-am-Fahren-bij-de-Oostpoort-niet-altijd-een-feest-Depremievergelijker.nlAls lul van een vent, als zo’n echte BMW rijder, ben ik daarom maar met alarmlichten aan, half over de afgesloten rijbanen gaan cruisen, om daar de afslag Delft te pakken!
Bij het stoplicht van de afslag, begon de temperatuurmeter echter in het rood te lopen. Ik MOEST zo snel mogelijk die motor uitzetten. Met open ramen in de vrieskou, verwarming op standje tropisch, en blower op windkracht 8, maakte het me weinig uit waar ik stil kwam te staan. Als ik die motor maar kon laten afkoelen…

Dat werd uiteindelijk midden op een fietspad. In een doodlopende straat midden in een woonwijk, met achter me een uitzicht op de Oostpoort. Het uitzicht mocht er dus gelukkig zijn.

En toen moest ik plassen…..

Ik was inmiddels iets minder dan drie uur onderweg, het was al 9:00 uur geworden en toen moest ik plassen.

Ik was ook toe aan kop koffie maar kon, nadat ik de auto had geparkeerd in een vak dat zelfs voor een Smart nog aan de kleine kant was, beginnen aan een “lekkere” wandeltocht. Een exercitie van “slechts” 40 minuten in de “frisse” -4 graden Celsius vrieskou, richting de Action. Dat was namelijk de dichtstbijzijnde mogelijkheid, voor het verkrijgen van koelvloeistof.
Ik bedoel, als “echte vent” bel je immers niet voor de tweede keer binnen 24 uur de ANWB, om alleen maar je koelvloeistof bij te vullen. Het zou een misbruik van mijn (inmiddels innige) vriendschap met hen zijn…

Tijdens mij wandeling door het pittoreske oude stadscentrum van Delft constateerde ik, dat het navigeren met de ene hand, en roken met de andere hand, niet zo bevorderlijk is voor de bewegelijkheid  van deze lichaamsdelen. Die werden namelijk eerst rood, toen paars, daarna grijs, zo niet licht zwart.  De terugreis naar de auto toe verliep even succesvol, echter sneed er toen ook nog een fraai Action-tasje door mijn vingers heen.

Weinig Freude zonder koelvloeistof.

Bij de auto aangekomen leek het allemaal sneller te gaan. Mijn handen waren gelukkig binnen de 20 minuten warm genoeg om de motorkap te openen. Ik begon vol enthousiasme de enige echte Action-vloeistof via een (bijgekochte) trechter in het reservoir te gieten. Klok, klok, klok, hoorde ik. Het stopte maar niet. Het viel me op, dat het reservoir wel erg leeg moest zijn geweest, terwijl mijn Beiers brok vernuft nog in oktober zijn beurt had gehad. Na de laatste klok, ging het geluid over op drup, drup, drup en ik zag mijn kostbare, door weer en wind gehaalde koelvloeistof, zo aan de zijkant van de auto weer weglopen. Ik denk dat het op dat moment maar goed was, dat er geen mensen om me heen waren. Die zouden flink getraumatiseerd zijn geraakt van mijn scheldkanonnade.

Over lieve receptionistes zonder Freude.

Geen Freude am Fahren meer met onvriendelijke secretaresse

Uiteindelijk, met tegenzin, toch de ANWB gebeld, die al anderhalf uur later, dus inmiddels tegen 12:30, zou arriveren. Tijdens die wachttijd, leek het me wel zo fris om even een bezoek te brengen aan het toilet. Het enige wat in de buurt was, bleek een lokale GGZ-instelling te zijn. Waarschijnlijk voor doorgedraaide automobilisten. Ik trof een receptioniste aan, en legde even kort uit dat ik met autopech stond, dat de ANWB zou komen, en dat ik al ruim 6 uur onderweg was. En hoe prettig het zou zijn,  als ik even gebruik zou mogen maken van het toilet.

De vrouw achter de balie, begon een antwoord te geven. Tijdens het snauwende verwoorden daarvan, begon ik me af te vragen of ik nou de receptioniste had aangesproken, of toch per ongeluk een patiënt. De slotconclusie was in ieder geval, dat ik onder geen beding naar de toilet mocht, want “mijn manager vindt het hier geen openbaar toilet”
De laatste “Z” in de afkorting GGZ, was kennelijk een volstrekt onbekend fenomeen voor de nijvere baliemedewerkster.

Fysiotherapeuten brengen pas echte Freude.

Een deur verder bleek nog een fysiotherapeut te zitten, en ik veranderde mijn tactiek. Met overdreven zelfvertrouwen liep ik naar binnen, groette de receptioniste, en sprak resoluut dat ik dadelijk bij haar kwam om me te melden. Maar…. dat ik eerst naar de toilet moest. Het gezicht van de dame, toen ik na het toiletbezoek weer rechtstreeks met grote passen naar de uitgang liep, doet me nog steeds glimlachen…Weer een beetje dat gevoel van Freude am Fahren.

Niet veel later arriveerde gelukkig de ANWB, en groeide mijn ‘vrindenkring’ met vrind nummer 7 binnen de 6 maanden. Het volledige koelvloeistofreservoir bleek gescheurd te zijn: waarschijnlijk door de ouderdom (de rek gaat eruit) Door het lange in de file staan, is het waarschijnlijk dermate warm geworden dat er een scheur in gekomen is.
Voor €120 is het uiteindelijk gerepareerd in het servicecentrum. Toch wil ik nooit een ander merk. “Immer verliebt”

BMW-Verzekering bij Depremievergelijker.nlZo werd niet alleen Freude am Fahren weer waarheid, maar helaas ook het befaamde Blijf Maar Werken. Het blijft natuurlijk een fantastisch merk. Iedere oude auto krijgt kuren dus, hard sparen voor een nieuwe(re)

Man, man, man…ben ik trots op die knul!

Naar boven